Rain Without End

Rain Without End’de ilk konuşmak istediğim şey Jonas Renkse’nin vokalleri. İnanılmaz. Bugünkü temiz vokallerine alışmış biri için bu sesi duymak ayrıca şaşırtıcı. Sertliğinin içinde öfkeden çok acı var. Bazı yerlerde kelimelerden önce sesin kendisi anlatıyor derdini. İlk dinlerken Mikael Åkerfeldt mi diye düşündüm. Erken dönem Katatonia’yla, özellikle Brave Murder Day ile yakınlığı hemen hissediliyor. Ama burada mikrofon Jonas’ta ve albümün karakterinde bunun büyük payı var.

Yağmurun dinmeye niyeti yok

Fredrik Norrman’ın gitarları da vokaller kadar önemli. Melodiler belirgin, tekrarlar uzun ama o tekrarların içinde kalmak albümün bir parçası. Bir riffin yeniden gelmesini bekleyebiliyorsun; çünkü yarattığı duygudan henüz çıkmak istemiyorsun. Novembre - Classica için deniz kokan bir Akdeniz melankolisi demiştim. Burada hava başka. Soğuk, kapalı ve güneşin ne zaman çıkacağını pek düşünmediğin bir yer. Novembre’nin hareketli hüznünün yanında October Tide daha ağır adımlarla ilerliyor. Doom/death’in pasifliğine zaman zaman takılıyorum ama Rain Without End’de bu yaklaşımın bir karşılığı var. Müzik acele etmiyor, seni sürekli yeni bir bölüme taşımaya çalışmıyor. Bazı duyguları uzun uzun aynı yerde tutuyor. Albümün ağırlığı biraz da buradan geliyor. Yine de baştan sona aynı ruh hâlinde dolaşması herkese iyi gelmeyebilir. Büyük değişimler, sık sık ters köşeler bekliyorsanız bir noktada mesafeli kalabilirsiniz. Burada asıl mesele, melodilerle ve Jonas’ın sesiyle ne kadar bağ kurduğunuz.