Dead End Kings

Katatonia tarafında çok inişli çıkışlı bir duygu durumu karnesi vardır.

Dead End Kings kimi fanlara göre orta yolcu bir tempoda güvenli alanda melankolisini sürdürmesi sebebi ile değerlendirme açısından gerilerde kalmış bir albümdür. Dead End Kings kurduğu düzenli “yorgun” tempo ile aslında oturmuş çaresiz bir melankoli vaadediyor.

Albümün tamamını tek oturuşta dinlemeye çalışırken, özellikle albüm ortalarındaki şarkılara geldiğimde albümden kopmaya başladığımı itiraf etmeliyim. Birbirine çok benzeyen orta tempo şarkılar şarkı atlama iştahı uyandırıyor.

Albümde Katatonia’nın her albümde bize birkaç tane verdiği albüm üstü kalitedeki hit şarkılar eksik. Mesela Viva Emptiness - Evidence gibi örnekler bu albümde bence yok, bu da albümün vazgeçilmez Katatonia albümlerinden birisi olması için önemli bariyerlerden biri diyebilirim.

Nedir bu lüks ve titiz keder tablosu?

Duygular yorgun… Jonas Renkse sözlerini oldukça yorgun bir tonda icra ediyor.

Albüm iki açıdan benim adıma çok etkileyici.

Birincisi tüm prodüksiyon o kadar dengeli ki, özellikle vokaller tertemiz kalbinize giriyor.

İkinci olarak da muzisyenlerin bu albümde tüm o orta yolcu güvenli alan tartışmalarına rağmen birbirlerine açtıkları alanlar çok hoşuma gidiyor. Mesela Daniel Liljekvist’in Katatonia için son kez davulları çaldığı bu albümde önceki kayıtlardan hatırladığımız çılgın cümleler ve progressive ataklar yerine duraklar ve esler vermesi, bende olan biteni sindirmek için yeterince alan açıyor.

Albüm sindirmeniz için zaman tanıyor, metalin progresyonuna ve telaşına yenilmiyor. Kederi titiz bir biçimde ilmek ilmek işlemek diye buna derim.