Netherworlds

Insomnium’da neyi sevdiğimi biliyorum. Melodik riffler, Niilo’nun derinden gelen vokalini ve sertliğin içinde insanın içine oturan hüznü… Netherworlds bunları veriyor. Ama bir süredir bu gruptan beklentim, sevdiğim şeyleri yeniden duymanın biraz ötesinde. Albümü dinlerken güzel melodic death metal cümleleri olmasına rağmen, kendimi aynı soruyu sorarken buluyorum: Bunu daha önce de benzer bir duyguyla dinlememiş miydim? Hüzün tanıdık, mesele de öyle Albüm kaybetmek, yaşlanmak ve artık yanımızda olmayanları özlemek etrafında dolaşıyor. İnsanın yaş aldıkça daha fazla anlayabildiği konular bunlar. Bir zamanlar sürekli hayatında olan birinin artık yalnızca hatıralarda veya rüyalarda karşına çıkması… Insomnium’un müziği bu duygulara zaten çok uygun. Bu tarafıyla albümün içine girmek zor değil. Ama anlatılan duyguyla bağ kurmak, her şarkıyla aynı yakınlığı hissettiğim anlamına gelmiyor. Bazı bölümlerde çok orta yollu tercih edilmiş çok fazla güvenli ve klişe cümleler mutlu etmiyor. Melodic Death Metal türünden beklentimin, beni yerimden, odaklandığım uğraştan eden bölümler duymak şeklinde olduğu için maalesef bir arka plan albümü olarak kaldı. İlk izlenimler için albümü birkaç kez farklı ses kalitelerindeki cihazlarda dinledim. Bu albüme çok sık geri dönmek istediğimden pek emin değilim.

Biraz daha fazlasını beklemek haksızlık mı olur?

Above the Weeping World’ü veya Winter’s Gate’i düşününce, bu grubun beni konfor alanımdan çıkarabildiğini hatırlıyorum. Netherworlds’te ise zaman zaman fazla rahatım. Gitarın nereye bağlanacağını, sakin bölümün ardından ne geleceğini az çok kestirebiliyorum. Çok güvenli alanda kalmalarını biraz sıkıcı bulduğumu itiraf etmeliyim. Her seferinde başka bir grup olmalarını beklemiyorum tabii. Ama geçmişte çıtayı bu kadar yükseltmişken, güzel bir melodinin ardından bir güzel melodi daha gelmesi bana her zaman yetmiyor. Bir yerde yaptığım işi bırakıp “Burada ne oldu?” demek istiyorum. Albüm bunu hiç yapmıyor değil. Daha uzun ve farklı yönlere açılan bölümlerinde ilgim belirgin biçimde artıyor. Temiz vokaller ve klavyeler de müziğe alan açıyor. Keşke bu fikirlerin peşinden biraz daha fazla gitselermiş diye düşünüyorum.