The Blue

The Blue, çok uzun zamandır köşeye kaldırdığım bir albümdü. Son zamanlarda yeniden bir şans verdim ve bu kez beni ele geçirdi. Classica’da kıyısından baktığımız denizin, burada biraz fazla açığındayız. Novembre’nin müziğine yabancı değilim ama bu albümle bağ kurmam zaman aldı. Yıllar önce dinlediğimde albüm beni almamıştı. Albüm kendi tarzı olan bir karmaşıklık seviyesinde. İlk anda bütün güzelliklerini önüne koymuyor. Bazı bölümlerinde kayboluyorsun, bazı yerlerde ise neden bu kadar dolambaçlı bir yoldan gittiğini anlamaya çalışıyorsun. Biraz karışık, biraz sabır istiyor... Kompozisyonları takip etmekte yer yer zorlandığımı itiraf etmeliyim. Bazı bölümler uzuyor, bazı geçişlerde şarkının nereden geldiğini unutuyorum. Classica ve Materia’ya kıyasla daha karmaşık, ilk dinleyişte kavraması daha zor bir albüm. Ancak kesinlikle daha olgun, daha incelikli... Birkaç kez dikkatle dinleyince o karışıklığın içinden öyle bir ters köşe çıkıyor ki, aynısından bulmak için kendinizi bir defineci gibi kazarken buluyorsunuz. Üst üste binen gitarları, birbirini tamamlayan armonileri ve bölümler arasındaki bağları daha net duymak için gözlerim kapalı dinlemem gerekiyor. Başta dağınık gelen şeylerin arkasında, yakından bakmayı hak eden bir bestecilik var. Sanırım bugüne kadar en az dinlediğim 2 Novembre albümünden biri The Blue. Albüme her yeniden döndüğümde yeni bir sekans keşfetme şansım oldu, şarkılar tekrar beni dinlemeye çağırdı ve bir noktada döngüye girerek esir alındım sanırım :) Bu albümde sevmediğim tek şey clean vokaller ile brutal vokallerin üst üste yapıldığı yerler sanırım. Bazı durumlarda çok sevemesem de clean ve soft köşelerin nefes aldırdığını söylemek mümkün. Böyle derin bir mavilikte nefes almak için bazen yüzeye çıkmak şart.

Yanlış anlaşılmasın, derin ve oldukça sert...

Mavilikten ve melodilerden bahsedince, hatta albüm kapağını ilk görünce sakin bir albüm anlattığım düşünülmesin. The Blue oldukça sert. Novembre’nin bu sertliğin içinde melankoliyi hâlâ bu kadar güçlü koruyabilmesi de bence olağanüstü. Bazı şarkılarda uzayan bölümlerden sıkılmaya başladığım oluyor. Tam vazgeçecek gibi oluyorum, öyle bir 30 saniye geliyor ki kendime geliyorum. Bir gitar melodisi, bir geçiş veya vokalin girdiği an beni uykumdan uyandırıyor. The Blue işte o 30 saniye için sizi ayakta bekletebiliyor. Bu yüzden albümün uzunluğuna ve karmaşıklığına takılsam da ondan uzaklaşamıyorum. Giuseppe Orlando’ya ayrı bir parantez açmak istiyorum. Giuseppe çok yakından ve keyifle takip ettiğim ve bana ilham veren bir davulcu. The Blue, davulcu Giuseppe Orlando’nun kardeşi Carmelo’yla Novembre çatısı altında son kez aynı stüdyo albümünde çaldığı kayıt. Tabi ki The Blue için davulların odakta olduğu bir albüm tanımı yapmak zor. Hatta bazı yerlerde davul prodüksiyonunu Classica ve Novembrine Waltz’a kıyasla daha zayıf buluyorum. Yine de benim Novembre’de dinlemekten en çok keyif aldığım şeylerden biri, Carmelo ile Giuseppe arasındaki kimya. Gitarlarla davulların birbirini anlayışında, geçişlerde ve müziğin birlikte hareket edişinde sevdiğim bir bağ var. Bu birlikteliğin son kaydını dinliyor olmak beni üzüyor. Neden ayrıldıklarını bilmiyorum. Belki de The Blue’yu bu kadar uzun süre köşede tutmamın bir sebebi buydu. Dinleyip tüketmek yerine, hâlâ keşfedecek bir şeyleri varmış gibi saklamak istemiş olabilirim.