The Allfather Awakens

Amon Amarth’ın The Allfather Awakens albümünü birkaç tur çevirdikten sonra ilk dinlemedeki hissim çok fazla değişmedi. Kötü bir albüm mü? Kesinlikle değil. Hatta Amon Amarth ile ilk kez bu albüm sayesinde tanışan biri için oldukça iyi bir melodik death metal albümü bile olabilir. Güçlü prodüksiyon, sağlam riffler, akılda kalması hedeflenen melodiler ve Johan Hegg’in artık kilometrelerce öteden tanınan vokali… Teknik olarak olması gereken hemen her şey yerli yerinde.

Sorun, bunların hepsini daha önce duymuş olmamız.

Viking Heyecanı Nerde Beyler?

Uzun süredir Amon Amarth dinleyen biri için The Allfather Awakens, grubun son dönem albümlerinin devamından çok, zaman zaman tekrarı gibi geliyor. Albüm akıyor, şarkılar birbirini takip ediyor, hiçbir noktada ciddi anlamda kötüleşmiyor; fakat bittiğinde geriye ne kaldığını düşündüğümde aklıma kazınmış bir riff, bir melodi ya da hemen tekrar açmak istediğim bir şarkı bulmakta zorlanıyorum.

Belki de Amon Amarth’ın en büyük dezavantajı geçmişte çıtayı kendilerinin bu kadar yukarı koymuş olması. With Oden on Our Side, Twilight of the Thunder God gibi albümlerden sonra aynı formülü başarıyla tekrar etmek bile bana göre bir noktadan sonra düşüş anlamına geliyor. Çünkü artık mesele iyi bir Amon Amarth albümü yapabilmek değil; o formülün içinde hâlâ şaşırtacak yeni bir alan bulabilmek.

Albümde beni rahatsız eden başka bir nokta ise gitar melodileriyle vokal melodisinin zaman zaman aynı hat üzerinde ilerlemesi. Gitarın açtığı melodik yolu vokalin neredeyse birebir takip ettiği bölümlerde müzik katman kazanmak yerine daha tek boyutlu hale geliyor. Amon Amarth’ın zaten çok belirgin olan melodik dilini düşündüğümüzde bu tercih bazı şarkıları birbirinden ayırmayı daha da zorlaştırıyor.

Albümde en fazla dikkatimi çeken isim ise Jocke Wallgren oldu. Burada “progressive” anlamda farklı bir davulculuk ya da beklenmedik ritmik oyunlardan söz etmiyorum. Wallgren bildiğimiz Amon Amarth sınırları içerisinde kalıyor; sadece bu kez daha hırçın, daha saldırgan ve zaman zaman grubun geri kalanından daha aç çalıyor. Albümde kendini en fazla aşan kişinin o olduğunu düşünüyorum. Bazı bölümlerde gitarların güvenli bölgede dolaştığı anlarda şarkıyı ileri taşıyan şey doğrudan davullar oluyor.