We're All Going to Be Fine

Lost in Kyiv’i dinlerken uzun zamandır aklıma gelen bir şey var: Post-rock hâlâ ne kadar ileri gidebilir?

Çünkü türün artık fazlasıyla ezberlenmiş bir formülü var. Sakin başla, atmosferi kur, gitarları yavaş yavaş büyüt, davulları içeri al ve sonunda her şeyi tepemize yık. Güzel yapıldığında hâlâ etkileyici ama bunu o kadar çok dinledik ki artık gelecek patlamayı birkaç dakika önceden tahmin edebiliyoruz.

Albüm üzerine

We’re All Going to Be Fine’da hoşuma giden şey, Lost in Kyiv’in bu formülden yavaş yavaş uzaklaşması.

Albüm daha Burst ile niyetini belli ediyor. Gitarlar daha ağır, elektronikler daha fazla işin içinde ve en önemlisi ritim çok daha önde. Özellikle davulları albüm boyunca ayrı bir keyifle dinledim. Sadece gitarların arkasında tempoyu tutan bir enstrüman değil, birçok yerde parçaların nereye gideceğini belirleyen şey doğrudan davullar.

Ama benim için albüm Eclipse ile gerçekten başka bir seviyeye çıkıyor.

İşte Lost in Kyiv’i böyle dinlemek istiyorum.

Karanlık, ağır, zaman zaman Russian Circles tarafına göz kırpıyor ama hiçbir zaman onun kopyası gibi hissettirmiyor. Üflemelilerin girdiği bölümler de kağıt üzerinde biraz riskli durmasına rağmen parçaya acayip yakışmış. Özellikle kulaklıkla dinlediğimde katmanların ne kadar iyi yerleştirildiğini daha net fark ettim.

Sonra Becoming geliyor.

Burada biraz kararsızım.

Rebecca Need-Menear’ın vokalinde hiçbir problemim yok, hatta parçayı tek başına dinlediğimde gayet seviyorum. Ama albümün içinde bir anda fazla klasik bir “şarkı” dinliyormuşum hissine kapılıyorum. Albümün o ana kadar yarattığı dünyadan birkaç dakikalığına dışarı çıkıyorum. Belki birkaç dinleme sonra yerine daha fazla oturur ama şu an albümde en az bağ kurduğum parçalardan biri.

Ve sonra Euphoria…

Albümü neden bu kadar sevdiğimi tek bir parçayla anlatmam gerekse bunu seçerim.

Dokuz dakikadan uzun ama bir an bile “hadi artık bir yere bağla” dedirtmedi bana. Tam tersine, sürekli bir şeylerin yaklaşmakta olduğu hissi var. Elektronikler, gitarlar, bas ve davullar yavaş yavaş üst üste geliyor ama Lost in Kyiv kolay olanı yapıp büyük bir post-rock patlamasına koşmuyor.

Biraz bekletiyor. Biraz yön değiştiriyor. Sonra tekrar büyüyor.

Benim post-rock’ta artık aradığım şey de biraz bu sanırım: Beni şaşırt.

Çünkü crescendo dinlemek istiyorsam elimde zaten son 25 yıldan yüzlerce müthiş albüm var.

Liminality ise albümün kapanışına gerçekten yakışıyor. Büyük ve gösterişli bir final yapmaya çalışmak yerine albümün başından beri yarattığı huzursuzluğu yanında götürerek bitiyor.

Albüm sona erdiğinde de başlığına tekrar dönüyorsunuz:

We’re All Going to Be Fine.

“Hepimiz iyi olacağız.”

Albümü dinlemeden önce umutlu bir cümle gibi geliyor.

Dinledikten sonra ise pek emin değilim.

Belki de albümde en sevdiğim şey tam olarak bu.