Far and Wide

Bugün akşam saatlerine yakın spotify tarafından albümün yayına alındığı bilgisi geldi. Dinlemem ama aynı zamanda birkaç saat içinde de oğlumu uyutmam lazımdı, bu aralar kendi yatmaya alışıyor ve yatmadan önce mutlaka uyku için uygun bir blues vb albüm seçip bir şekilde muzikle uykuya dalmaya çalışıyoruz. Ben tabi bir yandan içimden albümü nasıl dinlemeye başlayacağımı planlıyorum. Aklımı okumuş olacak ki "Bugün yatarken daha sert şarkılar dinlesek olur mu?" dedi. Reddedemeyeceğim bir teklifti ve kendimizi bir anda "Far and Wide" dinlerken bulduk. Birkaç kez görüşünü sormama rağmen çok pas vermedi ve bir şekilde uykuya daldı :) Sonrasında ben dinlemeye devam ettim.

Kalbimden vurdu mu?

Yer yer çok sevdiğim yerler oldu. Gavin Harrison tarafından esir alındığım bölümler de oldu açıkçası. Albümü sevmiş olmam, her şarkıyla hemen bağ kurduğum anlamına gelmiyor tabi. Your Wilderness ve Versions of the Truth’da beni daha çabuk yakalayan şeyler vardı. Burada bazı bölümler ilk dinleyişte biraz mesafeli kaldı. Melodileri, geçişleri, şarkıların gittiği yerleri sindirmek gerekiyor. Daha doğrudan bir rock sound’u var ama sindirmesi o kadar da kolay bir albüm değil. Tüm bu çirkin Dünya içinde var olmaya çalışmamız, düşmemiz-kalkmamız, iyi günler, kötü günler ve direnişimiz etrafında dönen düşünce felsefesi beni etkiledi, bunu itiraf etmeliyim. Sanırım bu albümde beni üzen, bir iş yapmama, bir konuya konsantre olmama engel olan bir ters köşe olmamasıydı.Ben bu albümde The Pineapple Thief tarafından uygulanan ve her zaman çalışan şarkı formülünü artık sıkıcı bulmaya başladığımı hissettim. Evet, bir yandan albüm sorunsuzca aktı gitti, bu albüm bir çocuğu uyutabilir, arabada pikniğe giderken de hız yaparken de dinlenebilir. Bir kitap okurken, yemek yaparken... Hepsi mümkün. Ancak yaptıklarını en iyi yaptıkları albüm bu mu diye kendime sorunca bir evet cevabı zor çıkıyor. En azından şimdilik.