Classica

Bence Classica, Novembre’nin kendini bulduğu albüm. Önceki işlerde duyduğumuz fikirler burada birbirine daha iyi oturuyor. Sertlik, clean ve brutal vokaller, akustik gitarlar, sert cümleler ve sürekli yön değiştiren melodiler… Hepsinin aynı duyguyu değiştirerek taşıdığını hissediyorum. Clean vokaller benim için Novembre tarafında tartışma konusu olsa da, bu konuyu iyi bir clean vokalden ziyade duygunun transferi için bir ses olarak görmeye alışmaya başladım. Ya da kendimi böyle avutmaya başladım diyelim. :)

Bu nasıl bir melankoli?

Doom/death dinlerken bazen müziğin hüznü anlatmak için olduğu yere çöküp kalmasına takılıyorum. Classica’da o pasiflik yok. Albüm ağır ama sürekli hareket ediyor. Tam bir melodinin içine yerleşmişken davullar başka bir kapı açıyor, gitarlar yön değiştiriyor. Acının içinde bile bir telaş var. Giuseppe Orlando’nun davulları adeta bir davul workshop’u. Geçişler, ataklar, ritmin içinde kurduğu cümleler… Sadece davullara odaklanarak albümü baştan sona bir kez daha dinleyebilirim. İskandinav gruplarında sevdiğim o buz gibi karanlığın karşısında, Novembre’nin daha sıcak bir hüznü var. Classica bana denizi, güneşi ve bütün bunların ortasında da insanın canının yanabileceğini düşündürüyor. Güzel bir yerde olmak, iyi hissetmek için her zaman yeterli değil. Albümün Akdeniz melankolisi dediğim tarafı biraz bu. Carmelo Orlando’nun sert vokalleri bu dünyaya çok yakışıyor. Temiz vokaller geldiğinde ise müzikteki kırılganlık daha fazla ortaya çıkıyor. Geçişlerde albümün karakteri değişmiyor; aynı duygunun başka bir yüzünü duyuyoruz.