Killers

İlk albümdeki Iron Maiden çok daha hamdı. Sokak kokuyordu, punk tarafı belirgindi, prodüksiyon kirliydi ama bütün bunlar albüme çok güçlü bir karakter veriyordu.

Killers ise bana biraz arada kalmış geliyor.

Prodüksiyon daha iyi, grup daha kontrollü, gitarlar daha oturmuş ve Adrian Smith’in gelişiyle birlikte müzikal yapı belirgin biçimde zenginleşmiş. Teknik olarak bakınca ilk albümün önünde olduğu çok nokta var.

Gerçekten Killers mı?

İlk albümdeki o kirli ve tehlikeli hava burada biraz törpülenmiş. Öte yandan sonraki yıllarda duyacağımız büyük, epik ve tam anlamıyla heavy metal Maiden da henüz tam olarak ortaya çıkmamış.

Bu yüzden Killers benim için iki dönem arasında sıkışmış bir albüm.

Ne ilk albüm kadar sokak kokuyor, ne de sonraki Maiden kadar metal.

Paul Di’Anno yine albümün en önemli karakterlerinden biri. Özellikle Killers ve Wrathchild gibi parçalarda vokal tavrı çok güçlü. İlk albümdeki asi taraf hâlâ duruyor ama bu kez daha karanlık ve daha kontrollü.

Steve Harris’in bası yine çok önde ve Clive Burr albüm boyunca inanılmaz akıcı. Özellikle ritim bölümünün performansında hiçbir sorun yok. Hatta birçok açıdan grup daha iyi çalıyor.

Fakat duygularımda bıraktığı iz söz konusu olduğunda aynı şeyi söylemekte zorlanıyorum.