Iron Maiden

Iron Maiden Albümü bence ikinci grupta.

Albüm daha ilk andan itibaren çok canlı. Fazla cilalı değil, prodüksiyonu kusursuz değil, yer yer oldukça ham. Ama tam da bu yüzden hâlâ bu kadar karakterli geliyor. Burada henüz kusursuz çalışan bir heavy metal makinesi yok; daha genç, daha aç ve biraz daha kontrolsüz bir Maiden var.

Paul Di’Anno da bu karakterin önemli bir parçası. Dickinson kadar güçlü ya da teknik bir vokal değil belki ama bu albüme çok farklı bir ruh veriyor. Daha sokak işi, daha kirli, daha doğrudan. Prowler ve Running Free gibi parçalarda bu tavır çok iyi çalışırken, Remember Tomorrow ve Strange World tarafında sesinin daha kırılgan ve atmosferik yönünü de duyuyoruz.

Steve Harris ise daha ilk albümde Maiden’ın temel müzikal dilini büyük ölçüde kurmuş. Melodik bas yürüyüşleri, çift gitar armonileri, tempo değişimleri, uzun enstrümantal geçişler ve şarkıları klasik verse-chorus yapısının dışına taşıyan düzenlemeler… Sonraki yıllarda büyüyecek olan Maiden formülünün büyük kısmı burada zaten mevcut.

Phantom Of The Opera

Albüm içinde albüm.

Farklı bölümlere ayrılıyor, sürekli yön değiştiriyor, temalar birbirine bağlanıyor ve yedi dakikayı aşmasına rağmen hiçbir anında gereksiz uzamış hissi vermiyor. Maiden’ın ileride yazacağı büyük epiklerin başlangıç noktası bence burada. Rime of the Ancient Mariner, Seventh Son of a Seventh Son ya da Alexander the Great gibi parçaların DNA’sını Phantom’da duymak mümkün.

Transylvania ve Strange World ikilisi de albümde ayrı bir yere sahip. Daha karanlık, daha atmosferik ve daha melankolik bir taraf açıyorlar. Özellikle Strange World, ilk dönem Maiden’ın sonradan çok sık dönmeyeceği bir duyguyu taşıyor.